امروزه ساخت های سلسله مراتبی به ساخت های مديريتی شبکه ای و هم سطح تغيير يافته ، يعنی برخوردهای آمرانه و تحکمی حتی بنگاههای کوچک را به ورطه ی شکست می کشاند ، تا چه برسد در مقياس ملی.

دکتر فرشاد مومنی اقتصاددان ، چندی پيش در يزد حضور يافت و طی سخنانی ضمن بيان اين مطلب و اشاره به اينکه انقلاب دانايی از فرايندهای توليد ، زمان زدايی و مکان زدايی می کند و امکان تشکل نيروهای انسانی را در برابر سرمايه به حداقل رسانده است، اظهار داشت: به اعتبار قدرت ساختاری سرمايه ، در پی  زمان زدايی و مکان زدايي ، تحولات بزرگی در جامعه شناسی اتفاق افتاده که بايد آن را بشناسيم.

وی با تاکيد بر اينکه ما هر قدر ديرتر در تنظيم روابطمان در محيط خانواده ، محيط کار و اقتضائات شهروندی درک کنيم ، بايد منتظر پرداخت هزينه های سنگينی باشيم افزود: برخورد قهرآميز و تحکمی در حوزه ی فرهنگ ، ظاهرش خيلی راديکالی است، اما در باطن ارتجاعی ترين کارکردها را دارد، وقتی هزينه ی انديشه ورزان را بالا می بريم و انديشه ورزان را می ترسانيم ، توليد فرهنگی افت پيدا می کند.

دکتر مومنی با اشاره به اينکه استانداردهای توسعه ی فرهنگی در ايران به گواهی يونسکو ، از بسياری کشورهای عربی و آفريقايی عقب تر است و ما از گردونه ی توسعه ی فرهنگی خيلی عقب هستيم ، خاطرنشان ساخت: با مروری بر ادبيات توسعه و رفتارهای سياسی در می يابيم سهم دانايی در تصميم گيری های سياسی همواره ناچيز بوده ، اما آنچه در دو سه ساله ی اخير اتفاق افتاده بسيار نگران کننده است و اين يک دغدغه ی ملی است و ارتباطی با انتخابات ندارد.