کم توجهی یا بی توجهی به افکار عمومی و دغدغه ها، نگرانی ها و ابهام های مخاطبان و به ویژه نیروی انسانی سازمان یکی از مشکلات جامعه ما در فرایند ارتباطی بین دولت و ملت است.

سازمان های هوشمند و مدیرانی که شناخت ، آگاهی ها و توانمندی های لازم را برای برقراری یک ارتباط دوسویه و فعال با مخاطبان دارند و به اهمیت آن واقف هستند، همواره دریچه های ارتباطی گوناگونی را برای تزریق داده ها و اطلاعات برای خود و سازمان پیش بینی می کنند و آن ها  باز نگاه می دارند.

کم توجهی یا بی توجهی به این ارتباط دوسویه می تواند منجر به بروز بحران هایی در جامعه شود که اداره کردن آن به سادگی مقدور نباشد.

مدیران و روابط عمومی های مردم مدار با طرح ریزی فرایندهای کاری مبتنی بر ایده های کارشناسی و بهره مندی از آگاهی مخاطبان و با آماده سازی ذهنی سازمان و مخاطبان آن از یک سو و آگاه سازی دست اندرکاران از کاستیهای فعالیتشان، بستر مناسبی را برای موفقیت طرح ها و پروژه ها فراهم می آورند.

این روزها سرنوشت کار و زندگی بخش عمده ی کارکنان که از آنان به موتور محرکه ی سازمان تعبیر می شود با اجرای اصل 44 و حرکت برخی شرکت های دولتی به سمت خصوصی سازی ، متاثر می شود و آگاهی بخشی به مردم ، کارکنان و مسئولان ضرورتی انکارناپذیر است که هرگونه قصور در این خصوص علاوه بر این که جریان خصوصی سازی را با اختلال مواجه می سازد ، اعتماد مردم و انگیزش نیروی انسانی سازمان ها را خدشه دار ساخته و بحران آفرین می شود.

شفاف سازی موقعیت های پیش رو و اطلاع رسانی سریع و دقیق می تواند ، اصلاح کاستی های موجود در روش های اجرایی خصوصی سازی را به دنبال داشته باشد و در نتیجه فرصت های خوبی را برای توسعه و پیشرفت کشور و شکوفایی اندیشه ها و بالندگی نیروی انسانی فراهم آورد.

مدیران خدمتگزار و روابط عمومی های مردم مدار می توانند و باید با بهره گیری از مهندسی اطلاع رسانی و طرح ریزی و برقراری ارتباط دوسویه فعال با گروه های مختلف مخاطبان ، ضمن همراهی با فعالیتهای منطقی جاری ، روش های اجرایی خصوصی سازی را به نفع مردم ، نیروی انسانی سازمان ها و توسعه و پیشرفت کشور انعطاف پذیر سازند و آن ها را از تبعات ناگوار احتمالی بعدی مصونیت بخشند.

       این روزها با پایان یافتن ماه مبارک رمضان به این می اندیشم که چرا جامعه ای که می تواند با تمسک به فرهنگ دینی و ملی خود حتی چند سر و گردن بالاتر از سایر فرهنگ ها باشد و ما به باور دینی مان « الاسلام یعلوا و لا یعلی علیه » ، چرا با مشکلات فرهنگی و اجتماعی کنونی روبرو هستیم و راه چاره چیست ؟!
      توضیح اینکه متاسفانه امروزه بسیاری از مشکلات فرهنگی و اجتماعی جامعه ی ما کم کم به صورت یک ویژگی فرهنگی مبدل شده است !
     ... در این زمینه حرف زیاد است اما  یکی از آنها این است که منابع غنی ملی و دینی ما مملو از محتواهایی است که شاید خیلی از ما ها آنها را از حفظ هستیم،  اما این محتواها و مضامین غنی کمتر در رفتارهای فردی و اجتماعی ما مشاهده پذیر می شود !
       برای مثال کم کم « ریا » و « دروغ » می رود تا به عنوان یک ویژگی فرهنگی ما تلقی شود ! راستی کدامیک از ما می توانیم روزی را در زندگی بیابیم که آن را بدون یکی از رذیله هایی چون دروغ ، ریا ، غیبت ، تهمت، سوء ظن، عجب، کبر و . . . سپری کرده باشیم؟!
شما چه فکر می کنید ؟! اینطور نیست ؟! اگر هست چه باید کرد ؟

ما غرق گناهيم ولي پاك سرشتيم / حسرت زده ی يك وجب از خاك بهشتيم
شكرانه ی زايل شدن حالت اغما / از خوردن آن ميوه ی ممنوعه گذشتيم
هر چند كه ابليس بسي وسوسه‌ها كرد/ اما چو پري بنده ی خناس نگشتيم
غفلت بكشد يونس جان در دل ماهي/ چون غمزه ی هستي به دل مزرعه كشتيم
افسوس كه اين ماه مبارك به سر آمد/ در دفتر اعمال ثوابي ننوشتيم
شعر از : ؟
عيد سعيد فطر بر شما مبارك باد.

           امروز به چند خبر برخوردم که خیلی هم به هم ربط ندارد ! خبر مرگ فرح پهلوی ، خبر توطئه تروریستی تخریب بارگاه امام علی (ع) و خبری هم از انتصاب سه تن از دوستان همکارم به سمت های جدید !
         گردش روزگار به گونه اي رقم خورده که آدميان هر روز شاهد آمدن ها و رفتنها هستند !  از آمدن و رفتن فصل ها و اشيا   تا آمدن و رفتن انسانها !  اما در اين ميان آنچه مهم به نظر مي رسد مبدا و مقصد است  و به عبارتي روشن تر  اينکه از کجا ؟ و به کجا ؟ 
         در اين خصوص تعبير مولاي مديران خدا محور و مردم مدار علي بن ابيطالب چه نيکوست که مي فرمايد : « رحم الله امرء علم من اين، و في اين ، و الي اين » : خداي رحمت کند آن کس را که بداند از کجا آمده و در کجاست و به کجا مي رود.
         ... اما همه چيز فاني است و آنچه ماندني است فقط خداست (هوالباقي) و چون تنها وجه پروردگار باقي است ، تنها اعمال و رفتار و عملکردهايي ماندگار خواهد بود که رنگ خدايي بگيرد و براي او و در مسير ربوبيش صورت پذيرد.
             ضمن آروزي قبولي طاعات و عبادات دوستان خواننده ؛ براي دوستان همکارم در این روز که مصادف با روز «بخشايش و دوستي » از « جشن مهرگان » است ؛ در مسير خدايي شدن و مردم مداري، توفيق و سربلندي و سلامت آرزو مي کنم.

بچه هاي الغدير سلام !
آنچه مي گويم نه تعارف است و نه بازي با كلمات و واژگان زبان شيرين فارسي ، بلكه درد تاول هايي است كه بر دل زخمي دارم .
قرار ما با آنان كه « ماندن » را در « رفتن » و « بقا » را در « فنا » و « حیات » را در « شهادت » جستند، این نبود که راهشان را در کنار آنها دفن کنیم.
قرار ما این بود که هرگز فریب دانه های ریخته در دام دنیا را نخوریم و دل به دنیا و مافیها نسپریم و درخشش مزورانه مادیات دلفریب، ما را از یاد یار غافل نکند !
قرار بود به درد مدگرایی، تجمل پرستی، مصرف زدگی و رفاه طلبی دچار نشویم .
به راستی چرا دردهای آسمانی را فراموش کردیم ؟ !
چرا راه را گم کرده ایم ؟!